ภาษีค่าน้ำมันและค่าทางด่วนของบริษัท

ค่าน้ำมันรถยนต์และค่าผ่านทางพิเศษ (ค่าทางด่วน) เป็นรายจ่ายทั่วไปที่เกิดขึ้นทุกวันในนิติบุคคลไทย ทว่า รายจ่ายยอดนิยมนี้มักเป็นเป้าหมายอันดับต้นๆ ที่กรมสรรพากรเรียกตรวจสอบ เนื่องจากผู้ประกอบการมักขาดการควบคุมและใช้บิลเงินสดที่ไม่ระบุเลขทะเบียนรถ ทำให้โดนบวกกลับเป็นรายจ่ายต้องห้าม

1. เงื่อนไขใบกำกับภาษีค่าน้ำมันที่หักภาษีได้

การเติมน้ำมันรถยนต์ของบริษัทที่ปั๊มน้ำมัน ใบกำกับภาษีต้องเป็น ใบกำกับภาษีเต็มรูป และต้องมีข้อมูลสำคัญเพิ่มเติมตามเกณฑ์สรรพากร:

ระบุเลขทะเบียนรถยนต์: ในใบกำกับภาษีต้องมีการพิมพ์หรือเขียน "เลขทะเบียนรถยนต์" คันที่เติมน้ำมันอย่างชัดเจนด้วยลายมือของพนักงานปั๊มหรือระบบพิมพ์ (แนะนำให้พิมพ์ผ่านระบบของปั๊มน้ำมัน)
รถต้องเกี่ยวเนื่องกับธุรกิจ: รถยนต์คันดังกล่าวต้องเป็นสินทรัพย์ของบริษัท หรือเป็นรถที่ทำสัญญาเช่า/สัญญาอนุญาตให้ใช้รถยนต์ของพนักงานเพื่อประโยชน์ธุรกิจ

2. ภาษีซื้อต้องห้ามในค่าน้ำมันตามประเภทรถยนต์

กรมสรรพากรแยกแยะสิทธิ์การเคลมภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT 7%) บนค่าน้ำมันตามประเภทของยานพาหนะ:

การจัดสิทธิ์ภาษีซื้อค่าน้ำมัน:
- รถกระบะ, รถตู้ขนส่ง (เกิน 10 ที่นั่ง): ภาษีซื้อในบิลน้ำมันนำมาเครดิตหักภาษีขายประจำเดือนในแบบ ภ.พ.30 ได้ตามปกติ
- รถเก๋ง, รถนั่งส่วนบุคคล (ไม่เกิน 10 ที่นั่ง): ภาษีซื้อในบิลน้ำมันถือเป็น "ภาษีซื้อต้องห้าม" ห้ามนำมาหักภาษีขาย แต่สามารถนำยอดแวต 7% มารวมเป็นรายจ่ายในการคำนวณภาษีเงินได้นิติบุคคลได้

3. ภาษีค่าทางด่วนและเอกสารเบิกจ่ายที่เหมาะสม

ค่าผ่านทางพิเศษหรือค่าทางด่วน ส่วนใหญ่จะได้รับเป็นใบเสร็จรับเงินขนาดเล็กจากด่านทางด่วน:

เนื่องจากค่าทางด่วนได้รับการยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT Exemption) ตามกฎหมาย จึงไม่มีประเด็นเรื่องภาษีซื้อต้องห้าม
การลงบัญชี: สามารถบันทึกเป็นค่าใช้จ่ายของบริษัทได้ 100% โดยต้องแนบคู่กับ "ใบเบิกค่าใช้จ่ายเดินทาง (Travel Expense Form)" ที่ระบุวัตถุประสงค์ของการเดินทางปลายทางเพื่อการติดต่อธุรกิจจริง

สรุป

เพื่อป้องกันปัญหาสรรพากรบวกกลับค่าน้ำมันและค่าทางด่วน บริษัทควรทำ "ระเบียบการเบิกจ่ายค่าน้ำมันพนักงาน" ชัดเจน กำหนดให้ปั๊มระบุเลขทะเบียนในใบกำกับภาษีเต็มรูปทุกครั้ง และมีเอกสารคุมเส้นทางเดินรถของพนักงานเพื่อยืนยันความเป็นเนื้อเดียวกับกิจการ

ใช้บทความนี้ตรวจอะไรกับธุรกิจได้บ้าง

บทความเรื่อง ภาษีค่าน้ำมันและค่าทางด่วนของบริษัท: เงื่อนไขใบกำกับภาษีและภาษีซื้อต้องห้ามที่ SME ต้องรู้ ควรใช้ตรวจทั้งจุดเกิดภาษี เอกสารขาย เอกสารซื้อ และรายงาน ภ.พ.30 เพราะข้อผิดพลาด VAT มักกระทบหลายเดือนต่อเนื่องและแก้ยากเมื่อปิดรอบภาษีไปแล้ว

เช็กลิสต์ก่อนใช้เรื่องนี้กับธุรกิจ

ตรวจว่าธุรกิจอยู่ในกิจการที่ต้องจด VAT หรือเป็นกิจการยกเว้น VAT
แยกใบกำกับภาษีขาย ใบกำกับภาษีซื้อ ใบเสร็จ และหลักฐานรับชำระเงินให้ตรงรอบเดือน
กระทบยอดรายงานภาษีซื้อ-ขายกับ ภ.พ.30 รายได้ และรายการเดินบัญชีธนาคารก่อนยื่นแบบ

ข้อผิดพลาดที่ควรระวัง

เคลมภาษีซื้อจากเอกสารที่ข้อมูลไม่ครบหรือไม่เกี่ยวกับกิจการโดยตรง
ออกใบกำกับภาษีผิดเดือนหรือไม่สัมพันธ์กับวันที่รับเงิน ส่งมอบสินค้า หรือให้บริการ
ปล่อยให้รายได้เกินเกณฑ์จด VAT โดยไม่มีแผนจดทะเบียนและปรับระบบเอกสาร

แหล่งอ้างอิงที่ใช้ทบทวน

คำถามที่พบบ่อย (FAQ)

การวางแผนและตรวจสอบภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT) มีจุดใดที่ต้องพิจารณาเป็นอันดับแรก?

ต้องพิจารณาว่าธุรกิจของเราอยู่ในขอบข่ายกิจการที่ต้องเสีย VAT หรือได้รับยกเว้นตามกฎหมาย จากนั้นตรวจสอบจุดความรับผิดในการเสียภาษี (Tax Point) ของธุรกรรม เพื่อออกใบกำกับภาษีขายและนำส่งภาษีได้อย่างถูกต้องตรงตามงวดเดือน

เอกสารและหลักฐานสำคัญที่ต้องจัดเก็บเพื่อรองรับการตรวจสอบภาษีมูลค่าเพิ่มมีอะไรบ้าง?

ต้องจัดเก็บใบกำกับภาษีซื้อที่ได้รับจากคู่ค้า (ตัวจริง), สำเนาใบกำกับภาษีขาย, ใบเสร็จรับเงิน, รายงานภาษีซื้อ, รายงานภาษีขาย, และหลักฐานการชำระเงินที่สัมพันธ์กับบิลแต่ละใบ เพื่อให้สามารถกระทบยอดและตรวจสอบย้อนหลังได้ง่าย

หากพบว่ายื่นแบบ ภ.พ.30 หรือแสดงยอดภาษีมูลค่าเพิ่มผิดพลาดไปแล้ว ควรดำเนินการแก้ไขอย่างไร?

ควรให้ผู้ทำบัญชีตรวจสอบยอดต่างของภาษีซื้อหรือภาษีขายในเดือนนั้นๆ แล้วจัดทำแบบยื่นเพิ่มเติม (ภ.พ.30 เพิ่มเติม) เพื่อนำส่งภาษีที่ขาดพร้อมชำระเบี้ยปรับและเงินเพิ่ม (ถ้ามี) โดยเร็วที่สุดเพื่อลดภาระค่าปรับที่อาจสะสมเพิ่มขึ้น